Psychoterapia psychoanalityczna jest metodą leczenia psychologicznego opartą na założeniach psychoanalizy, zaproponowanej po raz pierwszy przez Zygmunta Freuda. Od tamtego czasu była rozwijana i dziś, w różnych ujęciach i szkołach teoretycznych, znajduje zastosowanie na całym świecie.
Główną ideą tego podejścia jest badanie nieświadomych mechanizmów, które kierują ludzkim zachowaniem. Dzięki temu pacjent może lepiej zrozumieć siebie i swoje relacje z innymi. Terapia stwarza przestrzeń sprzyjającą bardziej świadomemu życiu – pomaga uwolnić umysł, aby pełniej korzystać z własnego potencjału i odzyskać wolność myślenia o ważnych kwestiach dotyczących siebie, swojego życia i przeżywanych stanów wewnętrznych.
W moim rozumieniu psychoterapia służy odnalezieniu w sobie zasobów potrzebnych do kierowania życiem w sposób najbardziej odpowiedni i autentyczny. To szczególna przestrzeń, tworzona w relacji między terapeutą a pacjentem, w której można zająć się tym, co w życiu ważne, a jednocześnie trudne do uchwycenia i często ukryte. Mogą to być wspomnienia, uczucia, przekonania, dążenia czy sposoby interpretowania świata, a także wynikające z nich reakcje na rzeczywistość.
Konfrontacja z własnymi, utrwalonymi schematami myślenia, odczuwania i zachowania oraz ich głębsze zrozumienie stanowią pierwszy krok do zmiany – w kierunku bardziej dojrzałych i autentycznych sposobów bycia. Relacja psychoterapeutyczna staje się w tym procesie dynamicznym źródłem wiedzy o sobie oraz potencjałem do rozwoju i trwałej zmiany.